با توام ای آشنا

غافل شدی ازحال ما  

دردیار بیکسی

مونس بودی باصفا

رفتی وبی سرصدا

خالی نمودی خانه را

آتشی بردل نشاندی

رسم دنیا این نبود

قلب من فریاد میزد

بحرچه آخرچرا؟

بازی چرخ وفلک برآرزوها کم نبود ؟

رفته ای ای بی وفا

بی خبر از ما چرا؟

کفتری بی بال وپر

در گوشه ای افتاده ام

مانده ام تنهای تنها

دل شکسته منتظر

امّا نمیدانم چرا؟

 آفرین برتو

فراموش کرده ای این کوچه را

غم نشاندی بر دل زخمی

بگو بیخدا حالا چرا؟

بردل افسرده ام

تیری زدی تو بی خیال

 هیچ اثر از خود نذاشتی

حتیً دررویا چرا؟

هیچ اثر از خود نذاشتی

حتیً دررویا چرا؟

یک کویر خسته ام

دل شکسته

در پی جوی روان بنشسته ام

من کویری خشک خشکم

مرده ام درنا امیدّی

زرد زردم

سالهاست ازیادرفتم

گرم وجانسوز است خاکم

تشنه آب است جانم

رنگ باران را ندیده

ساقه های بید مجنون

از ته خمیده

من کویرم

در جوانی پیر پیرم

زنده ا م امّا اسیرم

کاروان ازیاد برده

هیچ گذرگاهی نمانده

حتیً گلهای شقایق

رشدنکرده قهر کرده

دست تقدیر طبیعت رحم نکرده

هر چه جان داشت سر راهش سوزنده

هر چه جان داشت سر راهش سوزنده

خواب دیدم که تو آمده ا ی

زیر آ ن درخت گردو

غزلی میخواندی

آنقدرحّس عجیبی داشتم

گویی از درد دل من خبر میداشتی

چونکه غمهای مرا

با دل وجان میخواندی

نیمه شب آنچه که دیدم

فقط رویا بود

کلمه های غزلت

به گوش من آوا بود

هرچه خواندی

مثل عشق زیبا بود

معنی دوست دارم

توی صدات پیدا بود

سخنی زروی دلتنگی نبود

قصّه بیهوده نبود

انگاری خواب نبود حقیقی بود

باور کن ازدل وجان صمیمی بود

حیف توبیداری نبود

همشون یه خواب بودو خیالی بود

همشون یه خواب بودو خیالی بود

بی خبر زکوچه رفت

نه پیامی نه کلامی

ناگهان زخونه رفت

کس ندید چگونه رفت

فکر کنم شبونه رفت

شایدهم خسته شدو

بی سرصدا بُریدو ورفت

هرچه بود دست نزد

گذاشت ورفت

راستی از تو می پرسم

چرا بی بهانه رفت؟

چرا بی بهانه رفت؟

دلم می خواد صدات کنم

مثل گذشته ها باز هم

توی چشات نگاه کنم

 دلم می خواد

یه بارون شدید بیاد

کینه و غم را پاک کنه

 هرچه  که غصّه ساز میشه

ازمن وتو جدا کنه

دلم میخواد دست به دست

زیر یه آسمون باشیم

کوچ کنیم به هرکجا  

مثل پرنده ها باشیم

وقتی که تو بامن باشی  

شبها دوباره روز میشه

با بودن هردوما

کوچه یه جوری شاد میشه 

دلم میخواد با هم دیگه

ستاره هارو بشماریم

هر چه که بود گذشته ها

به آب بارون بسپاریم  

شاید بگی توقع ات زیادیه

 یاکه با هم یکی باشیم خیالیه  ؟

ولی اگه یه فرصت دیگه باشه

دست به دست هم بدیم

باور کن خیلی عالیه

باور کن خیلی عالیه

جون دلم هوای گریه دارد

قدم زدن روی زمین

 بغض نگفته دارد

گونه خیس وپرزاشک گویی

دوای درد است

انگاری  با چرخ وفلک

عهدو قراری دارد

حاصل یک عمر فقط ناله بود

 آتش حسرت بدل حدّوحسابی دارد  

منکه ندانم زغمت

 گفتن هر حرف خطاست

حدیث هر کلمه عشق

شوق وصفایی دارد

آنکه سکوتش شعله بر سینه زد

نیمه شبان شکوه به میخانه کرد

مست و غزلخوان  پی دیوانگی

 زلف سرش را مو به مو شانه کرد

نم نم باران  رفیق  دلش

 سرفه  خشکی مدام بر گلوش

خنده زوری نشست بر لبش

خواست بگوید نفس میکشم

امّا صدافسوس که عمری نداشت

 بارسفر بست وفا جاگذاشت