فراموش کرده اند

این خانه متروک وویران را

کسی در را نمی کوبد

ببیند حسرت درده غریبی را

 کسی از حال من دیگرنمیپرسد

نمیدانند که من تنها در این غربت

مثال شمع میسوزم

  تنم پر درد

رخم چون برگ پاییزی برنگ زرد

به خود گویم چه تنهایی

رفیقت گریه ویا در سکوت شب نالانی

درون خانه ام   نوری نمی تابد

من تنها دراین خاموشی شبها

درون خویش می تازم  

برای لحظه ای خود را فراموش میکنم

با بازی دنیا می سازم 

 گهی امواج طوفانم

 گهی آرام حیرانم    

 
 نفس در سینه ام پرجوش

 دمی بی حال شدم بیهوش

چنان تنها درون خود می لولم

 نگاهم سرد

داره میره بسوی مرگ  

رمق رفته زدستانم

 دگر شعری برای دل نمی خوانم

 برای بودن فردا سماجت را نمیدانم  

برای بودن فردا سماجت را نمیدانم 

بی تو من داغ نهان را چه کنم؟ 

بادل شکسته خود

زمان را چه کنم؟

 با تو من نقشه ماندن داشتم

 درسرم خیال ورویا داشتم

 بی تو من غریب وتنها چه کنم؟

به امیدی منتظر تا بریسم به همدیگه

حال تو رفتی وبگو

فصل بهارو چه کنم؟

 مینویسم از تو ومن

میخونم تو خلوت شب

 ای سفرکرده کجایی ؟

 بی تو من خیلی خرابم

دنبال حرف وجوابم

رفتنت کاری با من کرد

فکر کنم هنوز تو خوابم

هی میگفتی توقشنگی

مثل ماه می درخشی

هیچکسی مانندتونیست

تمام حرکات تو بیست

چه شده کردی فراموش

تو بگو

تو بگو

باقلب سوزان وپریشان  چه کنم؟

بی تو من نفس ندارم

با دل خسته ونالان چه کنم؟  

جسم بی جان

با خدا میکند عصیان  

تو بگو

بی تو من شهر فرنگ را چه کنم؟

این همه زیبایی رنگ ووارنگ را چه کنم؟

این همه زیبایی رنگ ووارنگ را چه کنم؟

 بیخدا دادمزن برسر تبدار چنین

من فتادم زپا بنگرواین حال ببین

روزگاری من وتو

شیرین وفرهاد بودیم

هرکسی مشکلی داشت

دنبال چاره بودیم

ناگهان بغض شکست و

دل فریادکشید

ماه تابان شبانه

اشک ریزان را ندید

 هرنگاه رهگذر گویی سوُالی دارد

دست لرزید ومغزاز کاربرید

سردی روح وروانم شده بازیچه صبر

 هرچه دردبود به دنیا همه را غم خرید

سازغمگین طبیعت شده همپایه می

عاقبت مست شده

تا به در خانه رسید

 بخیالش می ومیخانه دوای گذر است  

یا که  از خوردن آن

لحظه ای ازیادرود یک هنر است

  یا که  از خوردن آن

لحظه ای ازیادرود یک هنر است  

من وتواهل یه کوچه بودیم

همه روزها

با هم وکلی شعرها سرودیم

      
تا یکیمون دیر میرسید

 قهر کوتاه  میکردیم  

یهو گذاشتی رفتی و

چیزی به هم نگفتیم  

         
 شعرهای نیمه کاره را

برای هم نخوندیم

دفتر دلنوشته را

توی آتش سوزندیم

          
اگه یادت باشه یه روز

توی خیابون بودیم

دستت تو دست من بودو

توی بارون دویدیم

  ما  بی خیال همه کس

 تو مینی بوس پریدیم

 به هم دیگه قول دادیم و

هزارتا عهدبستیم

هرچه پیش آمد بمونیم

 قدر هم و بدونیم

چه شد که رفتی بی خبر

منوگذاشتی تنها؟

مگه ندونستی عزیزبدون تو

ماتم میشه این دنیا؟  

 
 این دل غمگین من

می شموره لحظه ها را

  هی بیقراری میکنه برگرد بیا بی وفا  

      
  دلتنگی و جداییها کرده موها راسفید

      
    فکر نکنی دروغ میگم همه میگن

هر کسی که منو دید

   
      دوری تو برق چشامو برده

فاصله ها نگاه عشق را خورده 

نبودن ها

ندیدنها

غم را  تو دل نهفته

 احساس پیری میکنم

درمن جوانی مرده

 احساس پیری میکنم

درمن جوانی مرده 

وقتی تو رفتی

کوچه هم خالی شد

 درودیوار خانه ها بیرنگ وکهنه شد

وقتی تو رفتی

انگار همه جهان خالی شده

 دنیا به آخررسیدو همه جا فانی شده 

همه پنچره ها با پرده سیاه  بسته شده 

ازوقتی که رفتی

کسی روی بالکن نمی شینه 

هیچکس از حال کسی نمی پرسه 

همه بی حوصله شدند

یه جورهایی دنیا را بیخیالی طی کردند 

وقتی تو رفتی  

همه جا تاریک وبی نورشده

روزها بی تفاوت میگذردو

منتظر  سکوت تاریکی شب شده 

وقتی تورفتی

گلهای شمعدانی رنگی

کاملاً خشک شده 

انگاری فقط

با دستان تو عادت کرده بودند 

 راستی چرا با بودنت

همه چیز سرجایش بود؟

حالا که نیستی

هیچ چیز پیدا نمی شود؟

وقتی که رفتی

همه چشم ها نگران بود  

همه دلها

پرغم و برای غصّه فردا بود

لحظه رفتنت  

پایان زندگی من بود

آنروز دوربرم

شلوخ بودو گرمی رفتنت تازه

 
امروز همچنان دنبال تومیگردم و 

بیشتر نبودنت را لمس میکنم

وقتی تو رفتی

احساس غریبی دارم

دل بیقراروحسّ عجیبی دارم

تنها در خلوت خود گریه میکنم 

 با یادتو روزوشب را گذر میکنم

 وقتی تو رفتی

شادی از کوچه رفت

کسی عروسی هم نمیگیرد

حتیً از عزاداری

کسی با خبر نمیشود 

وقتی تو نیستی

 من هم نیستم

جسمم مانده

روح وروانم با تو رفته

وقتی تورفتی

طاقت به ته کشیدو

حرفهای زیبا سفر کرد

مهربانی در گرفتاری های زندگی

به چه کنم چه کنم رسیده

وقتی تو رفتی

دل ها شکسته شدندو قلب ها زخمی

دوستی بریده شدو  عشق ها کینه

آههههههههههه

وقتی تو رفتی

دنیا با تو رفت

من ماندم و هزاران  بی تو چه کنم

 واقعاً بی تو چه کنم؟

یه عمری روزوشب  هی  دویدیم

دویدیم و دویدیم

به فردا نرسیدیم

 غم بی معرفت از ما جلوتر

کنار ما نشست وما ندیدیم

 به هر سو مینگرم دردو غم ومرگ

 جوانی میرود دلها شده سرد

محبّت بین ما مردو تباه شد

 تمام زندگی بر ما سیاه شد

دویدن ها گذشت روزگاربود

تمام مهربانی قلب ما بود

 زدند با سنگ آنرا شکستند

هزاران تیکه شد با نخ بستند

چنان سیلی زدند بر صورت ما

مثال برق دگرگون شد دل ما

 مگه ماآدم  شادی نبودیم ؟

بفکر ساختن فردا نبودیم؟

امیّدو آرزو در سرنداشتیم؟

چرا از ما گرفتند خنده ها را؟

 فراری داده اند پیرو جوان را ؟

یکی گوید خدای تو من هستم

 رعایت کن که من قانون هستم

 نفهمیدم  خدای آسمان کیست؟

ویا پروردگار این جهان کیست؟

کسی میداند آیا این همه درد

برای ماندن ما آدم ها چیست؟

دویدنها .هدف هاورسیدن ها

همه بازی دنیاست

همین دیروز

که بگذشت و شده امروز 

نمیدانیم  چه پیش آید برای ما تو فردا 

 نمیدانیم  چه پیش آید برای ما تو فردا 

هی نوشتم و تو خوندی

گاهی هم

باغصّه هام گریه کردی

 یا که از نوشته هام زودگذشتی  

نظری هم کم وبیش واسم گذاشتی

با توام دوست  مجازی من

رفیق ندیده و نتی من

اگرروزی دیگه شعرامو ندیدی

یاکه ازسرزدن خسته شدی

از نت بریدی

بعدها بگو به دوستان

توی دنیایی مجازی

خیلی ها تنهای تنها

سرنوشت گرفت ببازی

 غم شده مونس وهمدم

روزگار خشنودو راضی

هیچ شکایتی نکردند

تا نیاز باشه به قاضی

 شعرهای دلنوشته

درده دلها بازو بسته

درمیان بغض نشسته  

دل نگو همش شکسته

قلب زخمی پینه بسته

ابر غمگین بهاری

خواندن پراحساس بلبل و قناری  

اعتمادرفته به بادو

شخصیّت گشته فراری

با توام دوست مجازی

دشمنی هرکی که کرده

یا که با حیله و نیرنگ

ترا داده فریبی

باورت باشه رفیقم

بر میگرده یه روزی

ولی ایرادی نگیری

 میرسه وقت مجازات

دست بالای طبیعت

نکنه یهوبلرزی

قوّی باش تا  تو بتونی

باهمه یه جور دوباره

زندگی را ازنو بسازی

 نکنه یهوبلرزی

قوّی باش تا  تو بتونی

باهمه یه جور دوباره

زندگی را ازنو بسازی 

شعله ور شد پیکرم

ناگاه دلم آتش گرفت  

سوزشی کرد قلب تبدارم

شدم ازخود رها 

 دیده بگشودم

ولی من درسکوتی هاج وواج 

چشم پر خونم

نوای سوختن ازسر گرفت

پشت دیوار قدیمی

بسته بودمثل قفس

 
 دست وپا من میزدم

افتاده بودم از نفس  

 
درزدم فریاد کردم

من به دام گشتم اسیر

مرغکی تنها شدم

زخمی شدم خوردم زمین

   بال وپر بشکسته و

صیاد نشسته در کمین

اشک چشمانم زخشکی

تا به خاکستررسید

    
اسم تو مابین سوختن

بارها آمد برون

خاطراتت مثل فیلم

ردمیشد از حسّ درون

 
ساز غمگین شبانه

در به در دنبال درد

کو رفیقی

که  شاید مرهمی برزخم نهد؟  

صید بدبخت هر زمان ازیاد رفت

 یاکه در شعله بسوخت و عاقبت بابادرفت

 یاکه در شعله بسوخت و عاقبت بابادرفت 

تاب وتوانم دیگه رفت

آرزوهام همه مرد

کلمه بمون نرو

واسم شده یه خاطره

هرچه که خیال میکردم

روزگار لعنتی مثل سیل بلیعدوبرد

شوروشعف ماندنم

چون آدمک تنها شدو

درخلوت شب مانده لخت

گاه گاهی گریه کردو

بغض را با غصّه خورد

هیچکس دررا نزد

خودرا به دست غم سپرد

 حال وروز آدم ها مثل حبابه  آدمک

بیشر دلها فقط رنج و عذابه آدمک

همه بازیچه شدیم در عالم بیخبری

آنکسی نوشته قسمت

باور کن حالش خرابه آدمک

هی میگن خدا بزرگه

سرنوشتت همینه

تو بگو این چه خدایست

که غم را می بینه

زود ندیده میگیره

انگاری که بی خبره  

آدمک میخوام که جای تو باشم

یا که همراه تو ومترسک شبها باشم

درسکوت بمانم وبه فکر فردا نباشم

 درسکوت بمانم وبه فکر فردا نباشم  

<

درد سینه آتشم زد

قلب زخمیم   شکست

در گلویم  بغض سنگینی گرفت و

بی هوا آنجا نشست

قدرت فریادرا درمن خفه کرده

به تنهایی گسست

 مثل زندانی نموده

دست وپایم را ببست

  باور رسم ورسوم را

ازدلم بیگانه کرد

عاقبت با یک بهانه

شیشه قلب را شکست

 رفتنش آرام آرام شد شروع

ماندنش یک نقشه بود توی گروه

 هرکسی با سادگی شد آشنا

ناگهان پیش همه شد بی وفا

صورت زیبا چنان شد مهربان

هرکه میدید توگویی خدایست در جهان

او فراموش  کرده بود جاومکان

یا که بازیهای روزگارو این زمان

دل به نامردی سپردن

آخرش یک اشتباست

استفاده از رفیقان

 یعنی که کارش جفاست

گر ببینی و نگویی برتو بد نامی رواست

دیده بد را ندیدن

دشمنی با دوست کردن

زندگیت از دم خطاست

دل مرنجان جان من

مهرو محبّت بحر ماست

کوچه های شهر ما

بیگانه نیستند آشناست

هر چقدر دوری کنیم

آنجا همیشه پر صفاست

بغض پرساز جدایی

سوزشش بی انتهاست

لحظه های انتظار در نا امیدی

 فقط کار خداست

لحظه های انتظار در نا امیدی

 فقط کار خداست

چه روزگاری داشتیم

بروبیایی داشتیم

هرگز ندیدیم درد را

یا بازی وکلک را  

فکرو خیال خواندن

 با نمره های بهتر

تاکه رویم جلوتر

سبقت زدوست ودشمن

گویی مبارزه بود

مابین رفت وماندن

 راستی  چه شد که خواندیم

هر کس که دورو بر بود

رنجاندیم وپراندیم

با این همه تجسّس

با کاروهم تخصص

میشه بابا را آورد ؟

یا که دوباره زنده کرد

تا دور هم غذا خورد؟

مثل گذشته حرف زدو

 من را به باغچه میبرد؟

هرچند که میگذره زمان

بینم بابا را هر مکان

کمبود اورا دردلم

احساس کردم بیکران

من با گذشته زنده ام

این جسم بی روح وروان

با مرگ بابا پریشان مانده ام

افسوس صدافسوس رفت او

با خاطراتش  روزوشب  افسرده ام

پژمرده ام

انگار با مرگ پدر

همراه او من مرده ام

انگار با مرگ پدر

همراه او من مرده ام 

یادت میآد گفته بودی رفیقم؟

غصّه نخور تو غمهاتم شریکم؟

یادت میآد

اون روز که بابا چشم بست

سفر کردو به آسمونها پیوست

 گفتی به من گریه نکن عزیزم

هرچه که دارم مال توست

به پای تو میریزم

منکه زتوچیزی نخواسته بودم

ریشه پرامیدم وبه خاک سپرده بودم

 روزوشبم شدغم ودردوهجران

زندگیم فناشدو ماندم تو بهت وحیران

خانه مایه روزه شد عزادار

کسی نگفت مواظب باش خبردار

بابا که رفت ثانیه ها سیاه شد

یواش یواش بدون او

آرزوهام تباه شد

هرچه میگشتم پی دست بابا

زیر پاهام خالی شدو

موندم با غم ها تنها  

داشتن بابا یعنی تنها نیستی

صبرو تحمّل میکنه

جان ودلش تو هستی

 وقتی بابا رفت مگه تو نگفتی؟

گریه نکن زاری نکن

من باهاتم تا دنیاست

یعنی دروغ بود گفته هات

همه را خالی بستی؟

یعنی دروغ بود گفته هات

همه را خالی بستی؟

  کاش میشد در نگاه غم را شکست

یا که نادیده گرفت و بر عزای غم نشست

شاید هم آن دلربای آشنا

گلهای شب بو را ندید

یا که از مهتاب شب

غافل شدو دست از وفاداری کشید

 زندگی چون موج دریا بیقراری میکند

گاه پیاده گاهی هم

قایق سواری میکند

 بلکه هم پارو شکسته

جانفشانی میکند

 هر کجا واردشوی

غم یک قدم ازتوجلوست

عرض و اندام میکند

چون تاابد همراه توست

 تا شکایت میکنی از روزگار

از زمین از آسمان از کردگار

فصل پاییز وزمستان وبهار

زخم قلب و غصّه های بیشمار

غم رفیق لحظه های بیقرار

ساکت و آهسته میگوید بنال

سینه ات ازدرد فریاد  میزند

دل شده بازیچه شبهای تار

باتو هستم آسمان حیله کار

 این تن غمگین شده آتشکده

شعله ورشد میسوزد

کمی فرصت بده

اشک چشمانم شده کم  ناتوان

توببار ای آسمان  ای حیله کار بیکران

 توببار ای آسمان  ای حیله کار بیکران 

برهر دری من درزدم

ازتو نشون ندیدم  

دوست ورفیق و آشنا

ازهرکه نه شنیدم

گفتم به خود شاید یه کاری داشته

یا که برای رفتنش قول وقرارگذاشته

فکرش پی درس ودفاع وکاره

کلی برای خواندنش

صبح تا سحر بیداره

دیوانه وار حرف میزدم

 نکنه که بیماره  

فکر به هر کجا میرفت

بعد میگفتم محاله

 ماه ها گذشته نازنین

 دل شده پاره پاره

دیدن تو بار دیگه

امیدی نیست خیاله

اگه گذر کردی یه روز

ازکوچه قدیمی  

یه سر بزن به خونتون

نامه ها را ببینی

شاید نباشم اون روزا

زندگی را چه دیدی

یا که برای همیشه

دورم وخط کشیدی

با هرکه هستی

خوش باش و این روزها هم میگذره

زمان میخوادخاطره ها

یواش یواش ا ز مغز ما می پره

نفرین کنم برمن و آن عشق جگرسوز

بیهوده شدم عاشق بیمارو دل افروز

آن کس که نوشت

بخت مرا با یک نگاه زود

لعنت فرستم آن ساعت و آن روز

نفرین  به من و دامی که برآن فتادم 

 با سادگی خود به آخر رسیدم

 
درظاهر صورت

فقط عشق و وفا بود

افسوس ندیدم

در صیرت تو رنگ وریا بود  

 
 گویند که عاشق

نبیندهر آنچه که خطا هست

باور ندارد

هر آنچه که سیاه هست 

 امید به آنم به دام کسی اُفتی

عاشق بشوی

به حال وروز من بیفتی

تا معنی خواستن را واقعاً بفهمی

بر حالت عشاق دگر هیچ نخندی  

بر حالت عشاق دگر هیچ نخندی  

 وارد باغ میشوم یادپدر آید به دل

دست به آب پاش میبرم

گویی نگاهش با منست

 بی پدر گلها همه پژمرده اند

آن درخت سیب شده خشک و

که شاید از درونش سوخته است

  چند پرنده  روی شاخه های انجیر

جان باخته اند  

دست به هر چیز میزنم

انگار بلا نازل شده

 باغ هم مثل گذشته

سبز پر احساس نیست

 گویی با مرگ پدر

گلهای زیبا و درختان مرده اند

هر چه میکارم  

که شاید یه کمی سر سبز شود

مانند قبل

میزند از بخت بد

خرزهره سر ازباغ زمین 

یاد آن روزها که آید یک به یک بر خاطرم

ناگهان اشکها سرازیر میشودبر گونه ام

با خودم حرف میزنم

یا که فریاد میزنم

از حال بد

لعنت ای دنیا چه بد شانس آمدم

قسمتم  درزندگی بیکس وتنهایی نبود

حقّ من را خورده اند

هرکسی را دوست داشتم

روزگار بی مروّت

 جان گرفت و زیر خاکش کرده اند

جسم من جا مانده امّا

روح وروانم برده اند

من خودم هم مرده ام  

من خودم هم مرده ام